Në analet e historisë së qëndresës sonë kombëtare, emri i Ali Bejt Selimit nga fshati Llashticë mbetet një simbol i fuqishëm i sakrificës dhe dashurisë sublime për vendlindje. I lindur në vitin 1937 në një familje me tradita të larta patriotike, e cila gjithmonë ishte nën vëzhgimin e rreptë të pushtetit serb dhe komunist, Aliu e kuptoi herët peshën e lirisë.
Në moshën 33-vjeçare, ai u detyrua të merrte rrugët e botës, duke u vendosur në Gjermani për një jetë më të mirë. Atje, ai punoi për 30 vite pa ndërprerë, me një përkushtim titanik, duke shkrirë djersën e tij vetëm e vetëm për t’i shkolluar fëmijët dhe për ta mbajtur familjen me dinjitet. Mirëpo, pavarësisht rehatisë dhe sigurisë që ofronte perëndimi, zemra e tij rrihte vetëm në Llashticë.
Kur Kosova po kalonte nëpër ditët e saj më të vështira nën thundrën e gjenocidit serb, Aliu bëri aktin që pak kush mund ta bënte: ai braktisi qetësinë e Gjermanisë dhe u kthye në vendlindje vetëm 10 ditë para fillimit të bombardimeve të NATO-s. Ai erdhi me misionin e qartë për të mbrojtur pragun e shtëpisë, duke lënë pas një testament moral që sot na rëndon si gur në ndërgjegjen kombëtare.
Ai e kishte thënë me prerje: “Nuk më duhen as paratë e botës kur familjen e popullin shqiptar po e vret armiku shekullor serb. Do të mbes në fshat deri në frymën e fundit të jetës sime. A ka më nder se të vdesësh për atdhe, për popull e për familje?”
Ky vendosmëri e tij u vulos me gjak më 13 prill të vitit 1999, kur forcat paramilitare, ushtarake dhe policore serbe e vranë Aliun në kodrinat e fshatit Llashticë, vetëm dy ditë para se ai të mbushte 62 vite jetë.
Tronditja për familjen ishte e dyfishtë pas përfundimit të luftës. Me hyrjen e forcave të NATO-s në Kosovë më 12 qershor, familjarët e tij u kthyen nga Maqedonia ku ishin të dëbuar si refugjatë. Me të mbërritur në fshatin e shkatërruar e të djegur më 17 qershor, ata nisën menjëherë kërkimet për prindin e tyre, të cilin nuk e kishin parë prej muajsh. Pas një kërkimi të dhimbshëm, ata e gjetën trupin e Aliut në mal, ku skenat ishin përtej çdo imagjinate njerëzore.
I biri i tij, Emrush Selimi, kujton me dhimbje e krenari figurën e të atit: “Babai ishte një njeri i fjalës, një atdhetar i cili pas 30 vitesh u rikthye ta mbrojë familjen e pragun e shtëpisë. Ai ra në altarin e lirisë më 13 prill, dy ditë pa i mbushur 62 vite.”
Gjetja e trupit pas tre muajsh pritjeje dhe ankthi ishte një moment që la gjurmë të pashlyeshme në shpirtin e familjarëve. Emrushi rrëfen tmerrin që panë me sytë e tyre kur u përballën me krimin serb: “Ishte tejet e vështirë të shohësh njerëz pa kokë e pa këmbë. Kufomat kishin filluar të prishen. Këso masakrash vetëm barbarët dinë dhe munden të bëjnë.
” Megjithatë, përkundër dhimbjes shpirtërore, krenaria mbetet mbizotëruese në shtëpinë e Ali Bejt Selimit. “Ne sot jemi krenarë për sakrificën dhe gjakun e derdhur të babait tonë e shumë heronjve të këtij vendi. Pa gjakun e tyre ne sot do të ishim ende të okupuar nga terrorizmi serb. Gjaku i martirëve, heronjve e luftëtarëve të lirisë sot janë pishtarë që po na ndriçojnë të jetojmë të lirë,” përfundon me plot emocion Emrush Selimi.
Sot, pas 27 vjetësh nga rënia e tij në nderin e lirisë, homazhet tek varri i Ali Bejt Selimit janë dëshmia se ai nuk u harrua. Ai na mësoi se liria ka një çmim të lartë dhe se dashuria për atdheun nuk matet me fjalë, por me gatishmërinë për të dhënë gjithçka. Aliu u bë rojtari i përjetshëm i Llashticës, duke dëshmuar se pragu i shtëpisë mbrohet me jetë dhe se gjaku i derdhur për liri është vula e përjetësisë sonë mbi këtë tokë.
