Kujtim nga Arton Hoxha, drejtor i Qendrës Rajonale për Trashëgimi Kulturore në Gjilan
Ka disa njerëz që nuk i njeh thjesht si kolegë i përjeton si pjesë të rrugës sate.
I tillë ishte Sherafedini.
Ka kujtime që nuk i shkruan dot pa u ndalur, pa u përpjekur të marrësh frymë thellë, sepse çdo fjalë të kthen pas, atje ku ai ende ecën pranë teje.
Sherafedini nuk ishte thjesht koleg.
Ai ishte më shumë, një mik, një vëlla, një prind në kujdesin që jepte.
I qetë, aq i qetë sa të jepte siguri.
Një mendje e thellë që të sfidonte pa zë.
Një shpirt i pastër që nuk dinte të bënte zhurmë, por dinte të linte gjurmë që nuk fshihen kurrë.
E mbaj mend si sot ditën time të parë si drejtor në Qendren Rajonale për Trashëgimi Kulturore ne Gjilan, ai qëndronte paksa mënjanë, i përulur por me një dritë në sy që nuk mund ta anashkaloje.
Nuk foli shumë atë ditë. Nuk kishte nevojë.
Sepse disa njerëz nuk prezantohen me fjalë por me praninë e tyre.
Dhe aty e kuptova menjëherë, ky njeri nuk premton shumë, ky njeri bën shumë.
Pastaj filloi rruga jonë…
Rruga drejt Tiranës.
Jo një herë.
Jo dy herë.
Por për dy vite me radhë çdo javë.
Sa kilometra kemi bërë bashkë
por më shumë se rrugë, kemi bërë jetë.
Në ato udhëtime, makina nuk ishte thjesht mjet, ishte një botë e vogël ku ndaheshin mendime, ëndrra, shqetësime, dhe ajo heshtje e veçantë që vetëm njerëzit që kuptohen vërtet e kanë.
E kujtoj ditën e udhëtimit të tijë për herë të parë, ditë që nuk do ta harroj kurrë, vizita e tij e parë në Shqipëri.
Dhe jo vetëm, vizita e tij e parë bashkë me mua.
Kur kaluam kufirin, ai heshti.
Nuk tha asgjë për disa minuta.
Vetëm shikonte, sikur po përpiqej ta përqafonte atë tokë me sy.
Pastaj, me një zë të ulët, më tha:
Sa kohë kam pritur për këtë ditë!
Në atë moment, nuk pashë vetëm një koleg.
Pashë një njeri që po takonte një pjesë të shpirtit të tij.
Një njeri që kishte lexuar, kishte ëndërruar, kishte pritur dhe më në fund po e jetonte atë çast.
Ishin emocione që nuk përshkruhen lehtë
emocione që vetëm ndihen.
Në magjistraturë gjatë studimeve ai nuk ishte thjesht i mirë, ai ishte i jashtëzakonshëm.
Të gjitha notat 10, por kjo nuk ishte gjëja më e rëndësishme.
Ai nuk mësonte për nota.
Ai mësonte sepse e kishte brenda.
Në ligjërata, në diskutime, në çdo bisedë me profesorët, ai ishte gjithmonë një hap përpara.
Dhe pastaj erdhi ajo fjali që më është gdhendur në kujtesë.
Profesori doktor Ademi Bunguri, duke e parë me admirim të sinqertë, i tha para të gjithëve i cili e thërriste Sherë.
Sikur shoku Enveri të ishte ende gjallë, ndoshta nuk do të ishe kthyer më në Kosovë jo për ndonjë gjë që ke bërë, por sepse dija dhe njohuritë e tua të jashtëzakonshme do të të çonin përpara dhe do të të mbanin aty ku ato vlerësohen më shumë.
Në atë çast, e pashë.
Si gjithmonë uli kokën lehtë.
Pa krenari të zhurmshme.
Pa fjalë të mëdha.
Por unë e dija, ajo nuk ishte vetëm një fjali.
Ishte një vlerësim që nuk jepet shpesh.
Ishte një dëshmi për madhështinë e tij të heshtur.
Një mendje e rrallë.
Një pasuri për shkencën.
Një njeri që mund të shkonte shumë larg.
Sot, rruga për në Tiranë është e njëjtë.
Por jo edhe unë.
Sepse nuk është më ai në ulësen pranë.
Nuk është më ai që në mes të rrugës të thoshte. Çka mendon për këtë?
Nuk është më ai që të detyronte të mendosh më thellë, më ndryshe, më mirë.
Sot, udhëtimet janë të heshtura.
Dhe ajo heshtje, dhemb.
Më mungon në çdo kilometër.
Në çdo diskutim që nuk bëhet.
Në çdo ide që mbetet përgjysmë.
Sherafedini nuk ishte vetëm pjesë e punës sime, ai ishte pjesë e jetës sime.
Dhe dhimbja më e madhe është kur e kupton se disa njerëz nuk largohen vetëm nga zyra, por nga përditshmëria jote.
Nga rrugët e tua.
Nga zëri që ishe mësuar ta dëgjoje.
Por ka diçka që vdekja nuk e merr dot.
Ai ende është.
Është në çdo rrugë që kemi bërë bashkë.
Në çdo kujtim që më kthen pas.
Në çdo mendim që më duket sikur do ta ndaj me të.
Dhe ndoshta kjo është e vërteta më e dhimbshme, dhe më e bukur njëkohësisht:
Njerëzit si Sherafedini nuk largohen kurrë.
Sepse ata nuk jetojnë vetëm në këtë botë, ata jetojnë brenda nesh.
