Cikël poetik
FLUTUROJMË KAHEVE TË PANJOHURA
Mehmetali REXHEPI
VRIMA E ZEZË
1
Sytë e mendjes rrokin
një cep të lëmes Kashtës së hedhur të Kumtrit
në lëmë të arave të kozmosit
afshet e bymimit të kallinjve të yjve
Një Amë mbarsur polli bymimin me shpërthime
shkapërderdhen kokrra të pjekura për shirje
kaheve të gjithanshme të pikë-spërkatjeve prej vlimit
përplasur e të përbashkuar ndarë e mëvetësuar largueshëm
Udhës së Qumështit sekush vërshëlleu pa iu ndalur copëzimit
ca grabitën hisen e dritësimit
të tjerët palcën e llavës më vete
vlimet qumështore përthithën bebëzat e syve
2
dhe po zgjerohen universet
dritë e syrit të mendjes
tërë një jetë mëtoi e mbeti pezull
andej perdes së mjegullnajës
si ndizen e si shuhen diejt e imagjinatës
si bulëzojnë e pulsojnë zemrat e yjësisë tjetër
pikëpyetjet mëtojnë si anijet kozmike
të shqyejnë zhguall përgjigjesh
anonimët pa trajtë pa gojë duke bredhur
hapësirës deri në goditje apo djegie të fqinjit
3
universin tim të vogël
e ngufatkan mjegullnajat
syrit të mendjes ia mbyllkan rrezet
dhe sillet rrotull e rrotull
pa ia çelur enigmës
asnjë dritare apo derë
ngujimi i përhershëm i egos s’është i mundur
mendjeve me rrojtje ethesh
kush t’ua joshë Shpresimin që dallgë fashitë
nëse asgjë dëshirat kureshtjet të mos i fikë
mjegullnajës së vatrës t’ia shpalos pamjet
të shohin brenda teje sojin e njeriut si përpëlitet
dhe nga vetja jonë skëterrë
po ik e ik vetëm ikën
deri te një Vrimë e Zezë
gojë – hapur për të na gëlltitur
Gjilan, dhjetor 2025
