Shkruan: Musa I. Ahmetaj
PSE KURRË NUK HARROHET MËSUESI I PARË?
Mësuesi im i parë, prof. Musa Musliu – një kujtim që mbetet i gjallë në kujtesën time.
Ekzistojnë njerëz në jetën tonë që koha nuk arrin t’i zbehë, vitet nuk arrijnë t’i largojnë nga kujtesa dhe largësia nuk arrin t’i bëjë të huaj. Të tillë janë mësuesit tanë të parë, ata që na hapën dyert e dijes, na mësuan shkronjat e para dhe na udhëhoqën në hapat e parë të një rruge të gjatë e të rëndësishme, rrugës së arsimimit dhe edukimit.
Prandaj, jo rastësisht thuhet se mësuesi i parë nuk harrohet kurrë. Ai mbetet i veçantë në kujtesën e secilit njeri, sepse është ndër të parët që na mësoi të dallojmë shkronjën nga fjala, fjalën nga fjalia dhe dijen nga padituria. Është ai që, përtej mësimit të abetares, na mësoi të dëgjojmë, të respektojmë, të komunikojmë dhe të hedhim hapat e parë drejt formimit tonë njerëzor e intelektual.
Edhe unë, pavarësisht viteve që kanë kaluar, nuk e harroj asnjëherë mësuesin tim të parë, tani profesorin Musa Musliu. Emri i tij zë një vend të veçantë në kujtesën time, sepse lidhet me një periudhë të paharrueshme të fëmijërisë, me bankat e para shkollore, me librat, fletoret, lapsat dhe emocionet e atyre ditëve kur çdo gjë na dukej e re dhe interesante.
Sa herë që kujtoj fillimet e mia shkollore, mendja më kthehet te ai njeri që kishte përgjegjësinë dhe privilegjin të na udhëhiqte në botën e dijes. Mësuesi Musa Musliu nuk ishte thjesht një emër në regjistrin e shkollës, por një figurë që përfaqësonte autoritetin, përkushtimin, edukatën dhe respektin që një fëmijë fillon ta kuptojë që në ditët e para të shkollimit.
Në moshën e fëmijërisë, ne ndoshta nuk e kuptonim plotësisht rëndësinë e punës së mësuesit. Për ne, shkolla ishte një botë e re, ku mësonim të shkruanim, të lexonim, të numëronim dhe të njihnim gjithçka që na rrethonte. Por, me kalimin e viteve, kur njeriu rritet, arsimohet dhe fillon të kuptojë më mirë jetën, e kupton edhe më shumë se sa e madhe ka qenë përgjegjësia e atyre që e kanë udhëhequr në hapat e parë.
Mësuesi i parë është ai që mbjell farën e dijes. Të tjerët më pas e ujitin, e kultivojnë dhe e ndihmojnë atë të rritet. Por fara e parë mbetet gjithmonë e veçantë, sepse pikërisht aty fillon gjithçka.
Profesor Musa Musliu, për mua, është pjesë e asaj historie personale që nuk mund të shkruhet pa mirënjohje. Ai i përket brezit të arsimtarëve që kanë pasur një rol të rëndësishëm në formimin e shumë gjeneratave. Figura e mësuesit ka qenë dhe mbetet një nga shtyllat më të rëndësishme të shoqërisë, sepse një komb që vlerëson arsimin dhe nderon mësuesit e tij, ndërton themele më të qëndrueshme për të ardhmen.
Nuk është e rastësishme që, edhe pas shumë dekadash, njeriu mund të harrojë disa data, disa ngjarje apo disa emra, por jo mësuesin e parë. Ai mbetet në kujtesë përmes zërit të tij, këshillave, fjalëve inkurajuese, qortimeve prindërore dhe atyre momenteve të vogla që në fëmijëri mund të na dukeshin të zakonshme, por që sot marrin një domethënie të veçantë.
Sot, kur e kujtoj profesorin Musa Musliu, nuk e shoh vetëm si mësuesin tim të parë, por edhe si një pjesë të rëndësishme të rrugëtimit tim jetësor. Në këtë kujtim ndërthuren respekti për njeriun, mirënjohja për mësuesin dhe dashuria për shkollën, aty ku nisi rrugëtimi im drejt dijes.
Vitet kalojnë, brezat ndërrohen, shkollat marrin pamje të reja, por kujtimi për mësuesin e parë mbetet i pandryshuar. Ai është një kapitull i veçantë në librin e jetës sonë, një kapitull që nuk fshihet dhe nuk zëvendësohet nga asnjë përvojë tjetër.
Prandaj, sot dua ta shpreh publikisht respektin dhe mirënjohjen time për profesorin Musa Musliu, mësuesin tim të parë. Ndoshta atëherë, si nxënës i vogël, nuk kam ditur t’ia shpreh sa duhet respektin dhe mirënjohjen, por sot, me përvojën dhe pjekurinë që sjell jeta, e kuptoj shumë më mirë vlerën e tij.
I nderuar profesor Musa Musliu, mësuesi im i parë!
Faleminderit për shkronjat e para, për dijen që na përcollët, për durimin dhe për kontributin tuaj në fillimet e rrugëtimit tonë shkollor. Ju jeni një nga ata njerëz që nuk harrohen, sepse disa gjurmë nuk i fshin as koha, as mosha, as largësia.
Mësuesit e parë nuk janë vetëm pjesë e kujtimeve tona; ata janë pjesë e asaj që ne jemi sot.
Sepse mësuesi i parë nuk na mëson vetëm të lexojmë e të shkruajmë, por na mëson edhe si të fillojmë ta lexojmë librin e madh të jetës!
